Van opnieuw beginnen en falen dat voorbij gaat

19 Dec

Het is u allen opgevallen. Dat siert u. Klaarblijkelijk bent u met mij begaan. Er was al geruime tijd geen blog meer verschenen over mijn ervaringen als zelfverkozen sloeber. Laat ik beginnen waar het eindigde. Mijn verhuizing.

Omgeven door sterke vrienden (en mijn lieve broer) heb ik de woelige baren van borent-busjes en brak slaaptekort overleefd. Het is wonderlijk te zien wat een mens door de tijd heen verzamelt. Zo had ik een ongelooflijke hoeveelheid tampons (ongebruikt, dat spreekt voor zich). Nu zou het kunnen dat mijn grillig werkende onderbewuste de overgang van het hooggelegen Limburgse land naar onder de zeespiegel gelegen gebieden wilde compenseren met zoveel mogelijk absorberende middelen. Het had gewerkt. Ik heb genoeg tampons om het IJsselmeer droog te leggen. Ook bleek ik een bulkvoorraad doucheartikelen te bezitten. Mocht het einde der tijden dus alsnog aanbreken, dan zit ik droog en ruik ik lekker. Een frisse gedachte.

Maar dan mijn plan.  Zoals eerder genoemd besloot ik een uitzondering te maken voor de verhuizing. Eenmaal ingericht en aangekleed werd mijn huis al snel een thuis. Toch lukte het mij niet de drie-eurodeal weer op te pakken.  Ik voelde er weerstand tegen. Baalde van mijn eigen falen en begroef mijn blogje en bestofte gedachten in groezelig hoekje van mijn brein. Mensen vroegen er wel naar, maar radiostilte en Latara zijn zelden een hoopgevende combinatie.

Toch schraap ik de boel weer bij elkaar en doe ik een poging twee. Vandaag begin ik nog een keer.  Tot snel!

Advertenties

Verhuishel met Hummus

18 Nov

Vanwege mijn verwantschap met Harry Potter, gecombineerd met de Amsterdamse woningnood, betrek ik sinds twee jaar een bezemkast in Amsterdam noord.  Hoewel ik het twee jaar lang thuis genoemd heb werd mijn verlangen naar de mogelijkheid meer dan drie stappen te zetten in mijn territoriumpje met huurtoeslag groter. Vandaar dat ik volgende week een container op de NDSM werf betrek.

Ik kan pogingen doen voor 3 euro te verhuizen. Zo zou ik een poging kunnen doen met mijn kist vol boeken te liften of mij in mijn koelkast te verstoppen in de hoop dat een andere verhuizende student mij meeneemt. De realiteit daarvan zou mij vooral een hernia opleveren. Ik ga de kosten van een verhuizing dus maar als vaste lasten accepteren.

Ik hou niet van kinderarbeid en oorlog natuurlijk. Toch is er iets waar ik zo mogelijk een nog grotere schurfthekel aan heb. Verhuizen. Verhuizen is mijn kryptonite en zonder de hulp van lieve vrienden zou ik mijzelf waarschijnlijk hebben verscholen in een verhuisdoos en over een aantal maanden in verregaande staat van ontbinding teruggevonden zijn. Budgettair zou dit een voordeel hebben. Ik verkies toch maar heldenmoed boven hazengedrag en pak vrolijk mijn wattenstaafjes en bouillonblokjes in.

Ik hou wel van hummus. Nu kost hummus in een supermarkt vaak tegen de twee euro per bakje en dat is te veel. Bij een Turkse groothandel kocht ik een tijdje geleden twee kilo gedroogde kikkererwten voor twee euro. Na een nachtje in het water zijn de kikkererwten na 45 minuten koken klaar en heb je binnen een handomdraai verse hummus. Over het algemeen ben ik een redelijke kok. Er is echter een groot probleem in mijn kookproces en dat is hoeveelheden. Blijkbaar ben ik in een vorig leven koe geweest want ook deze keer kreeg ik het voor elkaar genoeg te fabriceren voor zeven magen.

Ik eet dus al drie dagen hummus. Nu is het heel gezond en eten ze het in bijvoorbeeld Israel heel vaak. Op geen manier wil ik onlogische causale verbanden leggen. Ook is het niet mijn bedoeling groepen te generaliseren of een karikatuur maken van complexe problematiek. Toch heb ik na drie dagen hummus ontzettend veel zin ergens een raket op af te vuren.

Vorige week liep ik trouwens langs een slager waar je zuiglam kon kopen. Ik vond dat hilarisch  Tot iemand me vertelde dat dat het vlees was van babylammetjes die nog melk drinken. Waarschijnlijk omdat ik  vegetarisch opgegroeid ben vond ik dit volstrekt absurd en boven alles decadent. In Nederland gooien consumenten 20 procent van het eten dat ze kopen weg. Verder hebben we dus ook nog tijd om pasgeboren lammetjes te verorberen en te zeuren dat de crisis zo hard op onze schouders terecht komt.

Ik ben nu twee weken bezig en heb er nog geen moment last van gehad. Misschien komt het nog……….

Een weekendje weldaad

11 Nov

Ik raad mensen die graag een keer getrakteerd willen worden aan megalomaan plan te bedenken. In de dagen nadat het de wereld in sijpelde dat ik een beetje raar ging doen door van 3 euro per dag te gaan leven heb ik een groot aantal uitnodigingen tot drankjes, voedsel en andere ondersteuning gekregen. Waarvoor heel veel dank! Zelfverkozen armoede maakt blijkbaar liefde los in mensen. Toch zal proberen van die 3 euro te leven en geen beroep doen op het altruïsme van anderen.

Vorige week slenterde ik door de kalverstraat waar het grote feestdagenhamsteren weer was begonnen. Die wereld zou een jaar lang niet mijn wereld zijn. Die wereld zou ik moeten missen. Ik keek ernaar en ik miste niets. Er was alleen een overweldigend gevoel van vrijheid over de tijd die ik zou hebben.

Een mevrouw bood mij een flyer van de Subway aan. Ik kon voor 5 euro een knots van een broodje met wel 4 soorten overleden dier erop kopen. Het heette aanbieding en dat vond ik dan wel weer komisch. Terwijl ik verder liep naar een afspraak waar ik wonderbaarlijk genoeg te vroeg voor was klonk in mijn oren het nummer Guarenteed (http://www.youtube.com/watch?v=ZtZ1TK1Sfpg ) van Eddy Veddar. Hij schreef het voor de film ‘into the wild’, een film gebaseerd op het levensverhaal van een jongen met een nog gekker plan dan het mijne. Chris McCandless Trok na zijn geld verbrand te hebben de wildernis in omdat hij de maatschappij waarin hij hypocriet en geldbelust vond. Een schitterde film voor mensen met behoefte aan bezinning. Wees overigens niet bevreesd, het is in geen enkel opzicht mijn intentie de wildernis in te duiken. Sinds mij ter oren is gekomen dat er in woeste buitenwereld geen tarzan-achtige mannen met lendedoekjes woonden is mijn interesse op wonderbaarlijke wijze afgenomen. Ook heb ik geen afkeer van de wereld of van mijn medemensen. Ik vind ze meestal wel lief.

Mijn voedselinname is dit weekend geheel verzorgd door de beste biologische en vegetarische kokkin van Limburg (tevens mijn lieve pleegmoeder). Dit weekend dus geen verslagen van ontberingen en scheurbuik. Ik kijk terug op een mooie eerste week. Oh, en wie wil er met mij gaan dumpsterdiven????

Bulgur met bonen

8 Nov

Er zijn een aantal mensen geweest met een prangende vraag die ik graag wil beantwoorden. Ja! ik ben gek. Daarnaast zijn na 1 dag de weddenschappen over de termijn waarin ik dit vol ga houden niet van de lucht. Om al deze mensen hulp te bieden in het horoscopische gebied van mijn karakterinschatting een kleine poll.  Omdat ik u de creatieve en vrolijke opmerkingen naar aanleiding van het bekendmaken van mijn voorstel niet wil onthouden heb ik deze in de onderstaande miniatuurdemocratie verwerkt en zelf wat opties toegevoegd.

Hoelang denkt  u dat Latara dit licht seniele plan gaat volhouden?

a. Heel lang, als ze 2,50 per dag uitgeeft aan speed en dus geen honger heeft. Dan heeft ze ook nog 50 cent voor de draaimolen (dank je Sander!)

b. 3 weken, dan komt ze er achter dat sinterklaas weer in het land is en gaat ze doen waar ze goed in is, met geld strooien.

c. 1 dag, dan heeft ze haar telefoon weer terug en kan ze thuisbezorgd.nl weer bellen

d. 1 jaar en daarna word ze de meest decadente VVD’er die er bestaat.
Tot zover de scherts over slagingskansen. Toen ik dit plan bedacht was ik vooral bezig met de consequenties voor mijn  uitgavenpatroon. Na twee dagen realiseer ik me heel erg dat dit ook wat vraagt van mijn eigen sociale omgeving. Niet alleen zal ik zelf creatief moeten zijn in het organiseren van sociale contacten. Ook vraag ik van de mensen om mij heen zich in zekere zin aan te passen aan de toch wel grote verandering in leefstijl die ik een kans wil geven. Naar de film met Latara gaat niet lukken. Ook werd ik net gewezen op een concert van Mumford en sons waar ik graag naar toe wil. Dat ontzeg ik me bij deze. Is dat dom? Ik analyseer dat graag over een jaar. Ik denk dat ik dan pas iets zinnigs kan zeggen over wat het effect hiervan is. Boven alles is dit ook de behoefte onderscheid te maken tussen korte en langetermijn doelen.
Ik heb vandaag boterhammen met smeerkaas, crackers, twee appels en bulgur met bonen gegeten. Vooral dat laatste is een grappig gerecht. Het klinkt namelijk zo intens saai dat de behoefte om een hap uit het meubilair te nemen iedere minuut boeiender lijkt. Ons brein heeft stofjes die opoïden heten. De bekendste hiervan is endorfine (berucht vanwege blij gevoel bij sporten en orgasmes). Deze zorgen er voor dat de behoefte naar vet en zoet voedsel aangewakkerd wordt. Evolutionair is dat logisch. De mens moest kunnen overwinteren en dan is een speklaag best praktisch. De huidige  westerse mens hoeft alleen Andries Knevel en de NS te overleven en hoewel ik beiden een essentiele bedreiging van de mensenrechten kan vinden is de fysieke weerslag minder aanwezig. Toch is de fysieke behoefte naar dit alles (suiker, niet Adries Knevel) nooit weggegaan.

Hoewel ik denk ik best lekker kan koken voor 3 euro per dag zag ik mezelf vandaag genoodzaakt te improviseren met wat ik in huis had. Het werden bonen met Bulgur.  Ook bij het maken van deze maaltijd viel me op dat de uitspraak : ‘van alle leed lijdt men het meest van het lijden dat men vreest’, heel erg waar is. Het was lekker en ik voelde me na gedane voedselinname prima. Nog een appel en een kop thee en ik voel me net zo voldaan als na een dure restaurantmaaltijd. Eigenlijk is het eten zelf een kortdurend proces bedenk ik me. Ik ben een langzame eter en deed 20 minuten over deze maaltijd. Toch zijn we vaak in ons eet en uitgavenpatroon vrij afhankelijk van de stofjes in ons hoofd die roepen dat eten toch vooral lekker vet moet zijn. Met alle fysieke en financiële gevolgen van dien.
Goed tot zover het schooljuffentoontje dat mij bijna de onbedwingbare behoefte bezorgde een liedje uit Ja Zuster, Nee zuster te zingen. Nu mag dat ook wel vanwege de vandaag overleden enige echte ‘Zuster Klivia’.  Hetty Blok, de enige vrouw op de Nederlandse Televisie die Matthijs van Nieuwkerk op gedistingeerde manier meedeelde dat hij nu eindelijk een keer zijn muil moest houden.

Een jaar voor drie euro per dag.

7 Nov

Ongeveer een jaar geleden las ik het boek “leven voor een habbekrats, een jaar voor 1 euro per dag” van de Britse schrijfster Kath Kelly. Naar aanleiding hiervan en vanwege het feit dat ik een chronisch gat in mijn hand heb besloot ik haar voorbeeld te volgen. Zoals mijn sociale omgeving toen met zachtmoedige ironie opmerkte mislukte deze poging jammerlijk. Dit had hoogstwaarschijnlijk te maken met het feit dat mijn plan geboren werd uit het gegeven dat ik nog 20 euro voor de rest van de maand had. Toen de 24ste, de gezegende onder de dagen, aanbrak besloot ik dat mijn zogenaamde zelfgekozen armoede best beloond mocht worden met een nieuwe jurk. Een jurk die, zoals u waarschijnlijk al aanvoelt, het begin van het einde inluidde.

Toch is het idee van mijzelf minder afhankelijk maken van financiën ergens achter in mijn hoofd blijven sluimeren. Hoewel de opmerking dat geld niet gelukkig maakt een van de monsterlijke cliche’s van ons taalgebied is blijft het een feit dat geld de infrastructuur van ons leven sterk bepaald. Hoewel studenten qua financiën tot de minima van ons land behoren is het vrij gewoon om een koffie van 4 euro af te rekenen bij de Coffee Company en met Macbook en smartphone in de collegezaal te zitten. Om dit alles te bekostigen word er keihard gewerkt en veel bijgeleend bij de Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO) Het is niet mijn bedoeling deze leefstijl te bekritiseren of moralistisch te worden. Ik ben er zelf al jaren onderdeel van. Toch ben ik het moe.

Ik ga proberen een jaar lang van 3 euro per dag te leven. Aan het begin van de maand gaan mijn vaste lasten er vanaf. Onder vaste lasten versta ik mijn huur, mijn studie en 20 euro telefoonkosten. Al het andere zit in die 3 euro per dag.

Hoewel ik het leuk zou vinden iedereen te vertellen dat ik dit alles alleen doe uit liefde voor het milieu en solidariteit met de minder bedeelden in deze wereld, zou dat de waarheid geweld aandoen. Structuur en discipline in dagelijksheid is op zijn zachtst gezegd niet een van mijn kernkwaliteiten. Ik hoop met deze uitdaging mijzelf ook te dwingen creatief te zijn in mijn dagelijks leven. Als ik vrienden wil blijven zien zonder naar de kroeg te gaan zal ik bijvoorbeeld bij mij thuis een goedkoop alternatief moeten aanbieden. Dat vergt planning en vooruit kijken. Dat is een van de zaken die voor mij persoonlijk belangrijk en uitdagend zullen worden.

Deze blog zal ik gebruiken om verslag te doen, dillemma’s te bespreken en commentaar te vragen op dit, in de ogen van sommigen, onzalige plan.